ภาพสะท้อน วิถีครูดอย ครูสาวได้รับบาดเจ็บ สะบ้าหัวเข่าหลุด หนึ่งในทีมคณะครูที่กำลังช่วยกันขนอาหารมาให้เด็กๆบนดอย

ภาพสะท้อน วิถีครูดอย ครูสาวได้รับบาดเจ็บ สะบ้าหัวเข่าหลุด หนึ่งในทีมคณะครูที่กำลังช่วยกันขนอาหารมาให้เด็กๆบนดอย

บอร์ด ความรัก,ภาพสะท้อนวิถีครูดอยครูสาวได้รับบาดเจ็บสะบ้าหัวเข่าหลุดหนึ่งในทีมคณะครูที่กำลังช่วยกันขนอาหารมาให้เด็กๆบนดอย ประสบการณ์ช.. โพสท์โดย warrior B  เฟซบุ๊กแฟนเพจ อำเภอจอมทอง จังหวัดเชียงใหม่ ได้เผยภาพวิถีชีวิตครูดอย ที่พากันเดินทางอย่างยากลำบาก ขึ้นเขา ลงห้วย ข้าแม่น้ำในช่วงที่มีน้ำหลาก เดินทางระยะกว่า 8 กม. เพื่อนำอาหารไปให้เด็กๆที่อยู่ห่างไกล ใน อ.แม่สะเรียง จ.แม่ฮ่องสอน และครูสาวหนึ่งในทีมครูดอย  หัวข่าวสะบ้าเกิดหลุดได้รับบาดเจ็บระหว่างเดินทาง  ต้องห้ามครูกลับไปรักษาที่โรงพยาบาล บนเส้นทางที่ทุลักทุเล โดยทางเพจฯได้โพสท์ระบุว่า  ภาพสะท้อน ... วิถีครูดอยครูอ้อ ครูสาวผู้ได้รับบาดเจ็บ สะบ้าหัวเข่าหลุด หนึ่งในทีมคณะครูที่กำลังช่วยกันขนอาหารมาให้เด็กๆ ที่โรงเรียนบ้านห้วยหมูพิทยา ตั้งอยู่ หมู่ที่ 3 บ้านห้วยกองแป ต.แม่คง อ.แม่สะเรียง จ.แม่ฮ่องสอน แต่ด้วยเส้นทางการเดินทางยากลำบาก ขึ้นเขาลงห้วยกว่า 20 จุด ระยะทางกว่า 8 กม. ในช่วงวันที่น้ำป่ากำลังไหลหลาก และตอนนี้เจ้าตัวปลอดภัยแล้วสิ่งที่คณะครูได้กล่าวไว้ "พวกเราก็ได้รับกำลังใจจากพวกท่านที่ทำให้ “ครูหลังเขา” อย่างพวกเรามีแรงพลังใจในการปฏิบัติหน้าที่ต่อไป การเดินทางในครั้งนี้ ไม่ใช่เป็นการเดินทางลำบากในครั้งแรก เพราะทุกปีก็จะเจอเหตุการณ์แบบนี้ ครูตลอดจนชาวบ้านเสมือนถูกตัดขาดจากโลกภายนอก รถเข้าออกไม่ได้ ไม่มีถนนให้ผ่าน พอหลังจากน้ำลด ก็จะเหลือไว้แต่ซากไม้และก้อนหินก้อนใหญ่ เส้นทางที่เราเคยขับผ่านได้ก็ต้องแก้ไขด้วยตนเองอาจมีหลายคำถาม ว่าครูจะรีบไปทำไม ตอบคำถามตรงๆ ว่า ครูไม่ทราบถึงสถานการณ์น้ำ เนื่องจากติดต่อใครไม่ได้จนมาถึงครึ่งทาง เจอสถานการณ์ให้เลือก คล้ายๆ ว่าจะหยุดหรือไปต่อ ประชุมตรงริมลำห้วย ทุกคนตอบไปต่อ เพราะอาหารเด็กอยู่กับเรา ความคิดครูตอนนั้น คือ น้ำป่า หากฝนหยุดก็แห้งเร็วหากเราติดอยู่ตรงนั้น นอกจากครูจะไม่มีที่พัก ไม่มีเสื้อผ้ามาเปลี่ยนในขณะที่เนื้อตัวเปียกปอน เด็กก็รอ อาหารก็จะเน่าเสีย เดินทางกันหลายคนรวมทั้งชาวบ้านคงไม่เป็นไร ช่วยกันแบกช่วยกันหามแค่ 8 กิโลเมตรเอง เดินทางกันด้วยใจ พยายามพูดคุยให้ทุกคนมีความสุขจากการลำบาก สถานการณ์ภายภาคหน้าไม่สามารถคาดการณ์ได้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น"โรงเรียนของครูในป่าใหญ่เดินเลาะน้ำลำไพรกลางขุนเขาการเดินทางสายเดียวที่เดินเข้ามีเพียงเราครูผู้น้อยไม่กี่คนด้วยใจรักเราจึงอยากมาเป็นครูเพื่อต่อเติมความรู้ให้หนูจ๋า ถึงลำบากตรากตรำทั้งกายใจสู้ฟันฝ่าอุปสรรคเพื่อเป้าหมายอยากให้ท่านผู้ใหญ่เห็นใจหน่อยครูผู้น้อยไม่ต้องการอะไรหนักหนา ขอเพียงแค่หนทางนั้นดีขึ้นมาการเดินทางสะดวกสบายขึ้นนั่นเอง ขอให้ท่านลงมาดูช่วยเหลือหน่อยครูผู้น้อยเหล่านี้และเด็กน้อยตาดำดำ@✍🏻ครูชญาภา {#โรงเรียนของหนู👦🏻👧🏻}ช่วยกันส่งกำลังใจให้คุณครูด้วยน่ะครับ (ช่วยกันแชร์ให้โลกได้รู้ และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าผู้หลักผู้ใหญ่ หน่วยงานที่เกี่ยวข้อง จะเล่งเห็นความสำคัญและเข้ามาพัฒนาถนนหนทางให้ดีขึ้นด้วยครับ)เครดิตภาพ : คุณครู Kooaor Chayapa Thanapongsod